تعادل ميان هدفنگرى و پيرونگرى : ايجاد هماهنگى و تعادل ميان هدفنگرى محض و پيرونگرى محض از اساسىترين مسائل رهبرى ، و حل آن لازمه هر رهبرى هنرمندانه و خوشفرجام است . بهروزى ، خواست مشترك انسانها : 31 . در صفحه 86 تحت عنوان « بهروزى ، خواست مشترك انسانها » توجيه ناروايى مىكند از ريشه موفقيتها در رهبريهاى بزرگ ، مىگويد : انتظار روز بهتر ، ريشه موفقيتهاى بزرگ است : انسانها معمولًا همه در انتظار روزى بهتر و روزگارى مرفه ترند : روزگارى كه در آن همه چيز به كام دل آسانتر گردد در آن از جور و ستم ، آلودگى و نابسامانى ، رنج و بيمارى اثرى يافت نشود . . . قيامها ، عصيانها ، نويدها ، اميدها ، سوزها ، گدازها ، تحمل شكنجه ها ، انتظارها . . . اينها همه به خاطر چيست ؟ جز به خاطر « روزى بهتر » ؟ روزگارى نكوتر ؟ و يا فردايى باشكوهتر ؟ نويسنده اين روز بهتر را توضيح نمىدهد و نمىشكافد كه آيا مقصودش از روز بهتر فقط روزى است كه وسايل زندگى بيشتر و بهتر باشد و يا بشر در عمق روحش ايده آلى بسى عاليتر دارد و عنشعور و يا لاعنشعور همواره در جستجوى آن است ؟ اما مثل اين است كه نويسنده از حدود رزق و روزى بهتر بالاتر نمىرود . در صفحه 90 درباره انگيزه انسانها از رهبرجويى و رهبرپرستى و منجىپرستى و قهرمانپرستى مىگويد : ريشه رهبرپرستى اشتياق به بهترين رهبرى است : تحقق بهروزى ، عموماً انسانها را به جستجوى راه و راهبر برمىگمارد . انسانها در كشاكش اين اشتياق ، « برترين رهبرى » را گاه ناچار در برترين رهبران همىجويند و هنگامى كه پندارند بهترين و برترين رهبر خود را يافته‌اند ، آنگاه ديگر از